Verslag 1

HAVENTIJGERS OF NIET?

Het huis is verhuurd, de auto verkocht dus…we kunnen gaan.

Hoewel, er zijn nog wat klussen die we voor vertrek moeten doen, toch maar iets later vertrekken dan.

Met hulp van vrienden en familieleden (hartelijk dank allemaal!), begint het ernaar uit te zien dat we binnenkort kunnen vertrekken.

25 juni, we liggen nog steeds in Dintelmond, o.a. als gevolg van ”operatie wasmachine“

De datum van vertrek, oorspronkelijk 15 juni natuurlijk, hebben we uitgesteld naar een weekje later. Echter de laatste loodjes wegen zwaar want het schiet niet echt op in dit extreem warme weer. In de boot loopt het op tot zo’n 38 gr.C en dat is voor ons werkpaarden toch een beetje teveel.

Het schiet niet echt op in die dagen. Tsja, dan maar een tropenrooster instellen om de laatste dingen af te werken. Om 5 uur loopt de wekker af en om kwart over 6 zijn we aan de slag. Ankerluikje lamineren, verstaging stellen, spullen weg stouwen, wasmachine aansluiten. Dat laatste bleek een heel gevecht want met de maten van de wasmachine, die we in de achterhut wilden plaatsen was geen rekening gehouden met uitsteeksels aan de achterzijde van het apparaat en de knoppen aan de voorkant. We hadden het apparaat naar binnen getild en het moest door het gangetje naar de achterhut. Ken net, zouden de Friesen zeggen. En dat klopte, want het kon dus net niet. Gijs demonteert de achterplaat en de wasmachine wordt naar achteren toe ‘gesleept‘. Laat nou de toegang tot de achterhut een paar millimeter smaller zijn dan de ingang. Wat nu? Gijs: we hebben ‘m nu zover en ook al moet ik ‘m helemaal uit elkaar slopen, erin gaan zal ‘ ie. Na een uur freubelen: deur eraf gedemonteerd, alle knoppen eraf, overal schroeven en onderdelen, kan de wasmachine er net door. Dan begint het monteren weer. Geen onderdelen overgehouden, maar het deurtje past niet lekker en gaat niet open of dicht met de daarvoor bedoelde knop. Stellen en opnieuw proberen en het werkt uiteindelijk. Operatie wasmachine naar de achterhut dragen heeft 2 ½ uur geduurd, maar…hij staat.

Het aansluiten is een verhaal op zich. Maar om een lang verhaal kort te maken: de voor de afvoer in de loosgaten van het achterkuipje bedoelde materialen waren niet voldoende. De wanddikte waar de afvoer door moest was veel dikker dan de koperen pijp die we ervoor gekocht hadden. Inmiddels vaste klant geworden in de havenwinkel in Dintelmond waar we liggen, togen we voor de ‘tigste’ maal naar de winkel om te ruilen en te kopen. Eind goed al goed, het past en het werkt.

26 juni, dag van vertrek! Yes, eindelijk.

Nog een boel op te ruimen en weg te bergen en na een kopje koffie op de Prion, gaan de huiken eraf en vertrekken we om half drie uit de haven met een afgeladen boot. De waterlijn was zo’n 10 cm hoger gezet, en dat hadden we wel nodig.

We varen om 15.00 uur de haven uit door de sluis en voor het eerst sinds begin september 2004 gaat Sortilege onder zeil. Het lijkt een beetje onwezenlijk. Er staan zo’n 10-12 knoopjes wind en we zetten net buiten de haven zeil om naar Roompot buiten te gaan. Zelfs volbepakt zit er nog voortgang in onze Sortilege.

Met een kleine windkracht 4 op het Zijpe heeft ze het naar haar zin, ze loopt net boven de 7 knopen door het water, en wij ook. Stuurautomaatje maar eens uitproberen. Nou, die had er blijkbaar niet zo’n zin in want hij zette koers 180 gr de andere kant op, richting Krammer in plaats van naar de Roompotsluis. Ook na herhaalde pogingen opnieuw foutmeldingen e.d..geven we het op. Binnenkort maar eens naar kijken dan.

Voor de Zeelandbrug halen we de zeilen eraf en wachten al motorend totdat de brug open gaat. Vreemd, de accu’s worden niet opgeladen… En zo ontdekken we een aantal andere dingen die moeten gebeuren en besluiten Zierikzee binnen te varen.

27 juni

De volgende dag blijkt de diodebrug kapot te zijn en we bestellen een nieuwe bij Fa. Bouman, Nog een nachtje Zierikzee… Het lijkt er haast op dat we echte haventijgers blijven!

Maar het is van de andere kant wel lekker na al dat geklus om een ”langzaam aan dagje’ te hebben.

Terwijl we een laat ontbijtje nuttigen in de kuip krijgen we nieuwe achterburen. We helpen de kleurrijke boot met eveneens kleurrijke bemanning! Het Belgische bootje wordt bemand door een heuse nep-gorilla op het achterdekje (van een afstand dachten we eerst dat het een misvormde bouvier was). In de mast wappert de vlag van de Pirates of the Carribbean. De bemanning van de Flamboyan bestaat uit 2 oudere goedlachse heren. De ene, is een magere donkergebruinde 70-er met veel tattoos, oorbellen en draagt, jawel….een rode string (dit tot hilariteit van de 2 pubers op een ander schip), de ander is meer de meer ingetogen bruingebrande matroos.

Wij gaan verder aan ons ontbijtje en praten over de dingen die we vandaag moeten aanpakken.

Gedurende de dag werken we aan de boot en onze Duitse buurman helpt mee om Gijs in de hoofdmast te takelen. Vlaggelijntjes eraan, beschermstukjes op de zalingen en door naar de top voor de windsetcontacten en voor controle van het toplicht.

Terwijl Paula met de Duitse buurman praat en Gijs gezekerd en al bovenin de mast hangt, lanceert Gijs met verve het toplicht. Een voltreffer en wel op het gloednieuwe Duitse C-yacht naast ons alwaar het in scherven uiteenspat. Ja, dat schiet niet echt op.

Gijs komt naar beneden en de buurman controleert de schade op zijn schip. Gelukkig door de rubber rand om de lamp is de zwarte vlek zo weg te poetsen. Wij naar de winkel en weer 100 euro armer. We beginnen Zierikzee wel een dure haven te vinden.

Inmiddels is het stuurautomaat probleem nog niet opgelost. De verstaging wel nagelopen en de hier en daar onwillige splitpennetjes goed uit elkaar gebogen.

’s Avonds maar even naar de Gekroonde Suikerbiet voor een drankje. Het is er gezellig en we zitten naast een groepje wielrenners. Volgens eigen zeggen heeft een van hen kracht in zijn benen als een nat vloeitje. Zal niet echt lekker fietsen, toch? Er valt een stukje koek en Merak heeft het al te pakken. Eet die hond alles, vraagt een van hen. Nou zegt Gijs, alles behalve citroenen. Daar gaat ‘ie zo zuur van kijken. Mijn vrouw eet ook veel citroenen, zegt de wielrenner,;huh? hilariteit alom.

’s Avonds terug naar de boot en weer een dag aan ons voorbij met gunstige Noordelijke wind…

28 juni

De volgende dag zijn we vroeg uit de veren en bellen we meteen naar de watersportwinkel. De diodebrug is nog niet binnen. Om half 12 bellen we naar de automaterialenzaak. Hij ligt er al de hele ochtend, te wachten op transport. Bouman watersport stelt een fiets beschikbaar en met een kwartiertje fietsen door Zierikzee hebben we dan eindelijk het onderdeel te pakken. Kwartiertje terug fietsen en natuurlijk de heer Bouman hartelijk bedankt voor de goede service!

Gijs gaat aan de slag met de diodebrug en Paula maakt het zeiltje over de kuip verder af. Ogen erin slaan en elastieken met haakjes eraan bevestigen om zo een perfecte schaduwplek te kunnen creëren.

Diodeverdeler gemonteerd en het werkt weer uitstekend. Nu nog de mast in voor het nieuwe toplicht! Onze Duitse buurman is wederom bereid Gijs om hoog te takelen, terwijl Paula zekert. Halverwege tikt Gijs eerst de zalingen nog op zijn plek, want de nieuwe verstaging staat bovenaan nog te slap. Door naar boven dit keer niet voor bommenwerper spelend, krijgt Gijs het toplicht erop.

Uiteindelijk is het half 4 geworden, maar we willen nu weleens zeilen en weg uit Zierikzee.

We vertrekken met een prachtige zon en een windkrachtje 3.

Terwijl we het havenkanaal uit varen, schiet ons te binnen dat we de motor nog een keer op vol vermogen moeten draaien ‘ om de turbo schoon te blazen ‘ zoals de monteur zei. Doen we buiten de haven dan maar voor een minuut of 15, dachten we zo.

Vol vermogen met een grote hekgolf achter ons gaan we tussen de pieren door naar buiten. Met zo’n 3500 toeren is Paula toch wel benieuwd hoe de motor zich binnen in gedraagt. Motorluik geopend en……….nooit geweten dat wij een automatische sproei-installatie hadden gekocht! Niet dus…., maar ondertussen spoot als een Gardena tuinsproeier het water door de motorruimte heen. Gijs zet de motor in z’n vrij en Paula rolt de genua uit. Motor uitgezet en terwijl we voort dobberen wordt het euvel gevonden. De slangklem net achter de nieuwe 24 volt dynamo is weg!

Slangklem gevonden en aangedraaid, het werkt! Alles nu lekvrij en we zetten alle zeilen om naar de roompotsluis te gaan.

We laten Merak uit net na de sluis en vertrekken aan het begin van de avond richting België.

Blankenberge in eerste instantie als doel, maar later kiezen we voor Zeebrugge omdat we anders met laagwater in het donker Blankenberge binnen lopen en dat trekt ons niet zo aan. 7 mijl voor Zeebrugge begint het flink te waaien en te onweren. De bliksemflitsen zien we, gelukkig op enige afstand, loodrecht in het water inslaan.

Om 2 uur ’s nachts liggen we vast in Zeebrugge.

Helaas is de wind Zuid-west geworden en we besluiten een dagje te blijven, alwaar we de giekophouder van de achtermast opnieuw monteren.

30 juni, We vertrekken naar Blankenberge

We vertrekken naar Blankenberge om te tanken en nog wat te klussen. Er is daar een watersport winkel waar we nog een omvormer en wat andere dingen kopen, nadat Merak zich heerlijk op het strand heeft uitgeleefd. We hebben hem wel bij het water vandaan moeten houden, want het stikte er werkelijk van de kwallen.

Terug bij de boot zijn we aan het werk gegaan.

In plaats van de deurtjes in de kajuitopening willen we liever schotten. Het materiaal is aan boord, en Gijs zet de werkbank op de steiger: het zaag en boorwerk kan beginnen. Paula pakt de laatste 2 verhuisdozen uit en helaas blijft er nog een vouwkrat en grote tas met spullen over die nog steeds een plekje moeten krijgen.

De wasmachine ook maar eens uittesten. Gijs monteert de afvoerslang in het loosgat en draaien maar! Hij doet het uitstekend en maakt weinig geluid.

Ondertussen delen we de bakskisten opnieuw in en vinden er zelfs plek voor 80 liter diesel in jerrycans. Mooi weggewerkt dus. De andere 100 liter reserve diesel ligt in jerrycans binnen, in een compartiment onder de vloer. Perfekt, niets op het dek, behalve de bijboot dan.

Ondanks dat het Zuid-westen wind is, willen we toch wel zeilen. Er staat zo’n 4-5 bft en onderweg zetten we een rif. De verstaging staat ‘nog nergens naar’, helaas. Van hoog aan de wind zeilen komt niet veel,we maken slagen van zo’n 120 graden. Eerst wat aan die verstaging doen.

We besluiten Oostende binnen te lopen. Als we binnenvaren blijkt dat de haven vol ligt met jachten uit Southampton, is er nog een plekje? Havenmeester Robert, enthousiast en vriendelijk als altijd, schreeuwt ons vanaf de kade toe: Sortilege, probeer maar of je ‘m recht vooruit tussen die 2 schepen krijgt. Nou, dat gaat niet lukken dus. Inmiddels komt Robert aangevaren en zegt nog wel een plek voor ons te hebben. Hij loodst ons naar een vrije box die er nog is en vist het boeitje voor ons op. Perfekte service.

3 juli, We liggen in Oostende.

Ondanks de voorspellingen is het prachtig weer en nog steeds Zuid-west. Motoren naar Duinkerken? Zeilen misschien? We blijven nog een dagje bij ”Chez Robert“, want morgen wordt noordelijke wind afgegeven.

Gijs is bezig de GPS aan de computer te koppelen om het navigatiepakket werkend te krijgen. Moest ook nog gebeuren.

Ondertussen hebben we ook de hoofdverstaging opnieuw aangedraaid en morgen op zee aan lij zullen we ze nog eens aandraaien en borgen.

Tot nu toe klussen we nog in iedere haven waar we zijn, maar…. we zijn in ieder geval op ‘pad’ en liggen gezellig te dobberen in de Oostendse zon!