Deel 2 -  Madeira, Funchal

We blijven in Funchal, waar we inmiddels al een beetje tot de ‘incrowd’ beginnen te horen. Hierdoor worden we in ieder geval niet meer lastig gevallen met allerlei aanbiedingen van restaurants en uitstapjes. Wel worden we overal aangesproken doordat Merak hier nogal opvalt. Onze hond wordt iedere dag op zijn minst aangehaald, of zelfs omhelsd en gekust!, door allerlei Madeiranen. Op het terrasje waar we dagelijks een kopje koffie of een biertje drinken, wordt voor Merak steevast al wat lekkers neergezet. Het wordt gelokt met : ”Merak, chicken, meat!“. Het wordt bijna gênant om er naar toe te gaan!

Doen we dus niet iedere avond. We brengen ook een paar gezellige avonden door met de bemanning van andere boten die daar voor anker liggen. Onder andere met Peter van de Atthea, die al 14 jaar! Onderweg is en geld verdient met optredens (gitaar en zang) in hotels e.d.. Daarnaast koopt hij om de zoveel tijd ‘voor weinig’  een boot in Amerika, die hij dan weer verkoopt in Europa. Dit keer de mooie 33 voets Athea.  We nodigen ook de Flaneur II een avondje bij ons aan boord uit. Amel en Fabrice uit Canada die met een tweemaster sinds september onderweg zijn, maar helaas al 2 hurricanes over zich heen hebben gehad.  Zij hebben een jong hond bij zich (9 maanden) die graag met Merak wil spelen; helaas…te druk vindt ‘ie.

Het komt er niet meer van om nog meer wandelingen over het eiland te maken, want we hebben allebei een flinke verkoudheid met koorts opgelopen. Om en om laten we Merak uit en voor de rest zieken we het een paar dagen uit.

Tegen de tijd dat Paula’s broer overkomt, voelen we ons gelukkig al weer iets beter. Er wordt voor de komende dagen veel wind en flinke deining voorspeld. We gaan anker op en de haven in voor een paar dagen; een stuk makkelijker en comfortabeler voor ons en voor ons bezoek! De laatste 2 dagen schommelde het zo, dat de gangboorden af en toe in het water kwamen.

We liggen in Funchal aan de kade en Pim, Paula’s broer, komt met zware bagage aan boord. Wat blijkt: voor zichzelf heeft hij niet veel meegenomen, maar wij worden overladen met heerlijke lekkernijen uit Nederland. Fantastisch! Kilo’s drop, rookworsten, ontbijtkoeken, speculaas, herfstbockbier, etc.etc. etc. Geweldig, daar zullen we zuinig mee omgaan! Met zijn drieën huren we een auto en crossen over het eiland. We bezoeken bij S. Vicente de lavagrotten en krijgen informatie over de geschiedenis van het ontstaan van Madeira. In de lavagrotten zie je de gestolde stromen en waar natuurlijke waterbronnen naar boven komen. Aan het eind van het bezoek gaan we ‘down to the middle of the earth’. Pure nep natuurlijk, want we komen in een papiermachee-achtige grot met lichtjes erachter, zodat het lijkt alsof je tussen de kolkende lava zit.

Bijna iedere dag is er een markt in Funchal in de Mercado-hallen. Er wordt verse vis, waaronder de veel gegeten Espada, verkocht. Ook is er een uitgebreide groente en fruitmarkt. De meest exotische vruchten liggen er uitgestald. Passievruchten, bananenvruchten, een kruising banaan-ananas, mango’s granaatappels etc. We mogen alles proeven en ze zijn niet duur. We vinden de gekruiste ananas-banaan die we hebben geproefd wel lekker. Als we vragen wat die kost, zegt de verkoopster: 19 euro de kilo, maar je krijgt wel een hele zak vol. We vinden het duur, maar kunnen er ook 1 kopen. Dat klinkt beter, totdat we voor 1 vrucht 9,50 euro moeten betalen. Tsja, da’s dan jammer, maar die mag ze houden! Dus ook hier, als je niet uitkijkt op de markt wordt je echt getild; vruchtjes voor 12,50/kilo die dan een kilo per stuk blijken te wegen of zo?

Als we ’s avonds een keer aan de haven wat drinken, worden we aangesproken in het Nederlands. Wij vragen nog: druipt het er zo af, hebben we zulke kaaskoppen? Als antwoord krijgen we te horen:“Nou nee, maar ik heb jullie gezien toen jullie Lissabon binnenvoeren begin september“. Grappig dat hij dat nog wist. Het blijkt dat hij, Dirk, de eigenaar is van de Leao Olandes (een mooie houten 3-master charter met vaste ligplaats in Lissabon) die wij op de Rio Tejo voorbij voeren. We brengen met Dirk en zijn gezelschap een wel heel erg gezellige avond door, tot in de late uurtjes…

De volgende dag wordt ‘een langzaam aan dagje’.

Met z’n drieen gaan we aantal keer uit eten. Je kunt in Madeira al vanaf euro 6,50 een menu’tje krijgen en dat is prima eten! We zijn er bij 1 restaurant wel achter gekomen dat je vooraf moet vragen wat de maaltijd kost, want ook daar doen ze alle moeite om je te ‘tillen’. Ze rekenen anders wat ze willen.

Een van de dingen waar we nog een keer naar toe willen is een Madeira-huis. Madeira proeven. Hier komt toch het ‘ glaasje Madeira my dear?’ vandaan? Op 1 november gaan we op pad. Maar, wat blijkt: dit is een nationale feestdag en alle winkels en wijnhuizen zijn gesloten. Funchal is werkelijk uitgestorven. Wat dan? Er blijkt een Kastanjefeest te zijn in Curreiras en we besluiten er gedrieën + Merak met de taxi naar toe te gaan.

Curreiras ligt hoog in de bergen en is een fantastisch plaatsje. Er is een braderie-achtig feest met optredens van allerlei bands en ook folkloristische zang- en dansgroepen. Je kunt er van alles proeven, van kastanjesoep, kastanjelikeuren, kastanjekoeken tot gegrild vlees met kastanjepuree. Die kastanjedrankjes zijn errug lekker! Het leuke is dat het echt een Madeiraans feest is. Niet voor de toeristen opgezet maar echt voor de lokale bevolking. Hele gezinnen, waarvan soms de vrouwen nog in klederdracht en de mannen met een wollen Madeiraanse pet op rondlopen, vermaken zich opperbest. Wij vinden het ook prachtig om te zien. Merak krijgt ook hier de volle aandacht en iemand wil hem zelfs kopen!

Als we eind van de middag terug willen, gaan we in de rij staan voor de bus. Hopelijk treffen we het dit keer met de chauffeur en laat hij Merak gewoon meegaan. Maar, die vlieger gaat helaas niet op. We worden uit de rij gehaald. ”U denkt toch niet dat u met die hond de bus in kunt gaan?“  Wij leggen uit dat we meerdere malen met de hond per bus gereisd hebben over Madeira. De buschauffeur vindt de hond te groot. Hij moet op schoot kunnen. Tsja, da’s niet zo moeilijk, dat kan natuurlijk best. Nee, we kunnen hoog en laag springen, maar we komen er niet in. Gijs zegt nog tegen de chauffeur: ”de volgende keer neem ik mijn witte stok mee“. Hij kan er wel om lachen, maar nee blijft nee, en we moeten met de taxi, die overigens nergens te krijgen is. Ja, en dan…? Uiteindelijk weet de chauffeur wel een vriend die een taxi rijdt. Hij wordt gebeld en wij worden (wederom)  ‘getild’, tenminste zo voelt het, want een auto huren was goedkoper geweest!

Met de Sortilege liggen we ondertussen (1 november) al weer voor anker, omdat de deining in de haven van Funchal zo groot was dat we steeds tegen de kade muur aangedrukt werden. En met 2 van die grote charterschepen (50 voeters) tegen ons aan was het al helemaal geen pretje. Met zijn 10-en aan boord en nog een hoop bezoek in Funchal, leek de stroom mensen die dag en nacht over de boot banjerden enorm. Van de buren kregen we nog een dikke fender te leen als bescherming tegen de swell en de wind die ons aan lager wal drukten, maar we hadden toch echt het gevoel dat de boot geplet werd. Een verbogen scepter vonden we genoeg schade: wegwezen dus! Op eigen anker, en wonder boven wonder viel de swell (deining) buiten de haven reuze mee.

Op 2 november nemen we, na een heel gezellig weekje!, afscheid van Pim, die voor ons gevoel voor dag en dauw naar huis vliegt. In het donker stappen we in de dinghy en varen we naar de kant.

Als we terugkomen pakken we nog een paar uurtjes slaap. Goed uitrusten want morgen willen we naar de Canarische eilanden.

Daar over meer in het volgende verslag!