Madeira Archipelo

Porto Santo

We zijn een paar dagen op Porto Santo gebleven en hebben er Hurricane Vince langs zien/laten komen. De baai voor de haven was met deze wind niet echt geschikt om te ankeren! Hoge golven en een fikse branding. Toen we Merak uit gingen laten aan het strand en ‘pootje baden’ werd je zowat door de golven onderuit getrokken. Later was naar het strand gaan niet meer mogelijk, want we werden gewoon gezandstraald.

Wij lagen veilig in de haven met lange springen, flink wat lijnen. Geen centje pijn, ondanks de windkracht 10 die er toch nog in de haven heeft gestaan.

In de haven liggen ook veel Franse boten. Onze buren, op een grote catamaran (we zijn er op geweest……en wat een balzalen, daar is ons bootje maar peanuts bij), zijn echte vissers. Ze hebben een 35kg tonijn gevangen en binnengehaald. Dat is nog eens wat anders, dan al die ontsnapte vissen van ons. Vol trots tonen ze ons de foto’s op de PC. In de vorige haven, die ze hebben aangedaan hebben velen ervan meegenoten. Want 35 kg tonijn krijg je met z’n tweeën natuurlijk niet weggegeten! Pech voor ons, want alles is al op. Helaas ook pech voor onze buren want ’s nachts, als orkaan Vince overtrekt, wordt hun hengel met mega-grote reel gestolen. Da’s minder. ’s Ochtends worden we aangesproken door een andere Fransman, die Paula al gauw Louis de Funes noemt. (’t zou z’n broer kunnen zijn!). Louis de Funes weet alles, ook wat er allemaal fout is aan onze boot. Geen kotterstag??? Oh, la la. Geen stalen boot? Oh, la, la. En zo ging het maar door. We waren dus snel uitge ‘ohlalat, om maar zo te zeggen.

In Porto Santo hebben we nog een tourist sightseeing tour over het eiland gemaakt. Echt leuk. Het eiland blijkt dor en kaal en grotendeels aangelegd. De vele terrassen op de heuvels getuigen ervan. En de bomen staan in zulke nette rijen, dat deze ook wel door mensenhanden aangelegd moeten zijn. Toch is het mooi. Veel ruige rotsen en mooie stranden.

Het regent er weinig en het eiland heeft veel zonuren. Als wij er zijn is het ook echt warm, zo’n 30 °C. We ontdekken er ook een heel aparte vogel (zie foto), maar hebben geen flauw idee wat voor een vogel het is. Ben benieuwd wie ons uit ons ‘lijden’ verlost, haha. Volgens Gijs een Madeiraanse Zebravink, volgens Paula een kromgesnavelde streep-kuifmus!

Madeira

Na een aantal dagen op het eiland te zijn geweest, gaan we op 14 oktober op pad richting Madeira, zo’n 30 mijl vanaf Porto Santo. Er staat weinig wind, dus wederom mag onze Truus (de halfwinder) het werk doen. Prachtig weer en… we worden verrast door een walvis op zo’n 200 meter afstand. Eerst zien we de spuiter en dan de vin en deel van de walvis. Camera gehaald natuurlijk, maar waar komt ‘ie weer boven? Steeds zijn we te laat en dan is hij al te ver weg voor een foto. Jammer, want we hadden hem graag op de site getoond.

We gaan voor anker in de baia de Abra. Het water is ontzettend helder, zodat we ons anker, op 10 meter diepte!, gewoon zien liggen. Het is er prachtig. Mooi geaderde rotsen en een strandje dat er aantrekkelijk uit ziet. Hoewel.., het valt erg tegen, het blijkt een hele toer om aan land te komen. Door de branding worden we op de keien gelanceerd. En net als je uit de dinghy wilt stappen, komt er een golf die het bootje meeneemt. Dat brengt ongeplande spagaten (wat wij niet meer gewend zijn tegenwoordig!) en natte pakken met zich mee. Onze Merak vindt het ook minder en wil de boot niet meer in om terug te gaan. Na wat overredingskracht gelukkig wel, en we komen weer veilig aan boord.

Funchal

De volgende dag (14 oktober) vertrekken we naar Funchal. We hebben gehoord dat Hans en Anja (van de Fiddlesticks) daar liggen, en we vinden het leuk om ze nog even te zien voor ze naar de Canarische eilanden vertrekken. In Funchal gaan we voor anker tussen de Nederlandse boten. De Kind of Blue en de Vagebond liggen er ook. We worden door René van de Vagebond onthaald met een Nederlandse krant. Binnen de kortste keren zit de kuip vol (nee, niet vanwege de Telegraaf!). Hans en Anja hebben een eilandtoer gemaakt met de Kind of Blue en zij komen net aangevaren met de dinghy. Onze aankomst wordt dus goed gevierd!

De tweede nacht staat er ontzettend veel deining in de baai en we rollen flink achter ons anker. Daar komen we pas achter als we terugkomen uit de stad. Het is een hele toer om aan boord te komen. Onze Merak had minder geluk want die komt tussen dinghy en schip terecht. Koppie onder, maar gelukkig niet geplet. Hij moet, eenmaal weer aan boord, nog wel even de schrik te boven te komen!’ s Avonds worden we nog uitgenodigd op de borrel bij Helga en René van de Vagebond en gaan we met z’n allen een hapje eten in Funchal.. Lekker en gezellig.

Met z’n zessen (Fiddlesticks en Vagebond: de Kind of Blue vertrekt naar de Canaries) maken we de volgende dag een tochtje naar een Levada in de bergen. Een levada is een irrigatiekanaal in de bergen, aangelegd door slaven in de 17e eeuw. Er zijn veel van zulke kanalen en je kunt er prachtige wandelingen maken. We moeten eerst een halfuurtje met de bus en…wonder boven wonder, Merak mag gewoon mee de bus in! Geen muilkorfje, niks. Wel moeten we achterin gaan zitten met hem, maar hij heeft een eigen stoel.

Grappig, dat het hier wel mag en in Portugal niet.

Na eerst verkeerd gelopen te zijn, komen we uiteindelijk op het juiste paadje en moeten een tunneltje door om bij de Levada te komen. Het is ondertussen al laat geworden en na slechts een wandelingetje van een uur keren we terug richting busstation, waar het wachten geblazen is op een bus naar Funchal. De wachttijd wordt op aangename wijze gedood in de lokale kroeg.

Op 17 oktober vertrekt de rest van de ‘Nederlandse vloot’ richting de Canarische eilanden en blijven wij voor anker liggen bij Funchal. Paula’s broer komt de laatste week van oktober over, dus gaan wij later naar de Canarische eilanden en kunnen we nu nog wat van het eiland zien.Samen maken we een 4 ½ uur durende levada-wandeling. Merak gaat weer mee in de bus en zowel hij als wijzelf vermaken ons opperbest deze dag. Madeira is erg mooi en bepaalde delen doen gewoon Aziatisch aan. Bananenplanten, palmen, en terrassen die eruit zien als rijstvelden.

Met de bus gaan we terug naar Funchal, maar we moeten overstappen in Machicco. Daar aangekomen gaat de buschauffeur van de aansluitende bus compleet uit zijn dak: een hond?? in de bus??? Nee…..dat kan niet, dat bestaat niet. Collega’s worden gevraagd, die lachen erom en vinden dat hij zich niet zo druk moet maken; het kantoor wordt gebeld..; al met al duurt het lang. En de drie passagiers die hij, behalve ons, heeft worden ongeduldig. Uiteindelijk mag Merak mee, maar moeten we wel een kaartje voor hem kopen. Hij wijst ons 3 stoelen aan waar we plaats mogen nemen. Nou ja, eerst mag ‘ ie niet mee en dan een eigen stoel? Doet er niet toe, wij kunnen in ieder geval terug.

Het verslag van de laatste 10 dagen op Madeira volgt deze week, met ook , jaja!! een nieuw reisverslag van onze ´memorabele´oversteek naar de Canarische eilanden.. Tot dan!!