Oversteek Madeira – Lanzarote

Het is 3 november. Drie weken lang hebben we niet gezeild. Zeilen willen we! Doel? De Canarische eilanden en wel La Graciosa, net boven Lanzarote.

We bekijken de weerkaarten en de windvoorspellingen in de gebieden Madeira, Canarische eilanden en Agadir. Voor de voorspellingen voor de komende dagen kijken we op windguru.cz, een internetsite die alle havens waar we tot nu toe zijn geweest gebruiken.

De weersverwachting voor Madeira en de Canarische eilanden is noordoost  3-5 Bft toenemend 4-6 Bft met een swell (deining) uit noordwestelijke richting. Ruwe zeegang en kruiszeeën. De swell gaat binnen 20 uur draaien naar noordoost dus zal de zee iets rustiger worden. In Agadir wordt de komende 24 uur veel wind voorspeld aan de kust, zo’n 7-8 Bft uit noordoostelijke richting, maar daar zullen we niet echt in de buurt komen...Het is vanaf Funchal zo’n kleine 270 mijl varen, koers 135-140°. Als we rekenen met een gemiddelde van 5,5 knoop zouden we er in 50 uur kunnen zijn.Nou, wind is er in ieder geval wel, dus zeilen kunnen we!

3/11We nemen afscheid van de Fly Away die ook voor anker ligt en gaan terug aan boord om onze spullen op te ruimen en de dinghy op te vouwen en vast te sjorren.Er is nog steeds geen wind als we ingepakt en wel klaar staan en om 14.00 uur anker op gaan. Een paar mijl buitengaats zal het vast wel waaien, zeggen we tegen elkaar. Buiten de baai van Funchal zetten we zeil en het waait amper. We hebben zo’n 10 knopen wind, recht op de neus. Het zal toch niet waar zijn?!

Nee dat is het ook niet; binnen een half uur waait het 20 knopen uit het noordoosten en al snel 25 knopen. De zee moet zich nog opbouwen en we varen met 1 rif en een iets ingedraaide genua redelijk comfortabel. De windvaan doet het werk. ’s Avonds neemt de wind toe naar 30 knopen en er is een warrige zeegang. We zetten een 2e rif, koken een lekker spaghetti maaltje, lezen nog wat zolang het licht is en lopen wacht vanaf 20.00 uur. Als we zo'n 8 uur onderweg naar de Canarische eilanden zijn  hebben we er 56 mijl op zitten. Een paar uur later waait het 20-25kn en hebben we rare kruiszeeën. Een prachtige sterrenhemel en later dolfijnen bij de boot: het kan niet beter!

De zee begint zich op te bouwen en gedurende de nacht zijn de kruiszeeën hoger, zodat we af en toe wat water over krijgen.  Ook neemt de wind weer toe tot boven de 30 knopen. Het wordt oncomfortabeler varen, waardoor we niet veel slapen.Op de een of andere manier stuurt de windvaan niet prettig. Om op koers te blijven moeten we het stuurwiel af en toe een zetje geven, vreemd hoor. Hebben we de zeilen niet goed getrimd? Misschien teveel zeil gezet? We rommelen wat met de zeilzetting. Genua iets ingedraaid, wat ook niet echt helpt. Een derde rif lijkt bij 25-30 knopen,zonder ons bezaanzeil wel erg ver gaan. We proberen het, maar hebben dan geen roerdruk meer. Dus helpen we de windvaan af en toe een handje mee. Na een ontbijtje ‘s ochtends van broodjes pindakaas (ja, ja er was weer pindakaas aan boord, heerlijk!), koffie  en een glaasje sap, onderzoekt Gijs het windvaan probleem. Onderzoek snel afgerond: er mist een bout van 5 cm in het overbrengingssysteem naar het stuurwiel! De kracht die nodig is om het wiel te draaien wordt niet ten volle benut. Hoe kan dat nou, zo’n grote bout eruit?

Gijs gaat in het reserve-onderdelen-kastje op zoek naar een M-12 bout. We hebben veel RVS aan boord, maar laten we die nu net niet hebben! Gijs wordt er niet echt goed van: met zijn hoofd in een kastje, verschillende voorraaddozen na te kijken. Hij komt buiten om eerst even bij te komen van het katterige gevoel dat ‘ie inmiddels heeft. We proberen nog door de andere bout extra aan te draaien of het lukt met de windvaan. Dat wil niet echt, want door de hoge kruiszeëen lopen we nu af en toe flink uit het roer. Dat wordt met de hand sturen, want de stuurautomaat reageert te laat op deze zeegang. 3 uur op 3 uur af blijkt te vermoeiend en we houden het ieder 1 ½ uur vol. Ondertussen waait het nog harder en gaat de meter richting 40 knopen. Er staan gigantische zeeën en we krijgen veel water over. Zelfs in de kuip, wat we niet vaak gehad hebben. Het golfpatroon is erg warrig, met af en toe zo’n muur van water ertussen. Van koken komt niet echt veel meer, maar we krijgen ’s avonds een pak zuurkool opgewarmd met wat aardappelpuree erdoorheen. Smaakt goed als je honger hebt!

Soms komt er een grote golf over, we duiken weg, maar krijgen toch steeds een grote klets water over ons heen. Op zich niet erg, want het water is gewoon warm!Af en toe komt er zelfs water de kajuit binnen, natuurlijk net als je het luik open doet om naar buiten te gaan. Helaas komt er ook water binnen boven de navigatietafel. Fijn, zo in de buurt van alle instrumenten. We krijgen nog niet gevonden waar het uitkomt, en houden met badlakens de waterstraaltjes in de hand.

Merak vindt het hele gebeuren minder. Hij kan zijn behoefte niet doen op het achterdek, ondanks dat we proberen de boot bij te leggen of pal voor de wind te gaan varen, zodat de boot minder beweegt. Hij doet een paar keer een poging, maar eindigt in spagaat op het achterdek en komt dan rap weer terug in de kuip. Helaas…

De tweede nacht is het aarde donker en soms zien we een lichtje van een coaster. Als we ons in een golfdal bevinden is het lichtje weg. Goed in de gaten houden welke kant ze op gaan. Het is een donkere nacht, met slechts een sikkeltje maan, dus veel zien we niet. De coasters gaan ruim achter ons langs, de brekers niet. Soms bevinden we ons in een zee van schuim. Het is wel machtig zeilen, want de boot luistert goed naar zijn roer. Het is alleen vreemd sturen door de rare zeegang. In het donker puur op gevoel. Helaas wordt Paula, die bij de navigatietafel staat om te kijken waar we zitten door een onverwachte rare golf gelanceerd tegen de stang voor het gasfornuis. RVS stang kromgebogen, maar zelf heeft ze gelukkig niets. Even vloeken en dan gewoon weer doorgaan. Dom genoeg komt Merak even later ook kijken en we zien hem in de kajuit van bakboord naar stuurboord glijden over de vloer. Met zijn nageltjes uit, probeert hij zich staande te houden, dat helpt niet echt. De vloer heeft inmiddels, behalve de essenhouten strepen nu ook tegengestelde strepen. We troosten de hond en lijnen hem aan in de kuip. Als een van ons te kooi gaat nemen we hem mee naar binnen en leggen we hem klem tussen ons en de scheepswand in.

Wanneer het begint te schemeren in de ochtend zien we de hoge golven om ons heen, met af toe zo’n muur van water achter ons die in een razend tempo op de boot lijkt af te komen. Kont erin sturen en weer op koers brengen. Tsja, ’s nachts zie je ze niet en gaat het ook gewoon goed, in licht ziet het er onaangenamer uit.Het gaat zo te keer in de boot, dat het ons niet lukt om koffie te maken of zo voor het ontbijt. We eten ontbijtkoek en stol (die we van Paula’s broer uit Nederland kregen ) met een glas sap. Ook prima!

In de loop van de ochtend komen we dichter bij de Canarische eilanden en de swell draait naar Noordoost, precies als de windrichting. Ondanks dat het nog steeds boven de 35 knopen waait vaart het in verhouding heerlijk rustig. Een ‘zeetje van niks’, lijkt het wel  in verhouding met de uren ervoor! Het is leuk zeilen zo en we kunnen de stuurautomaat nu gebruiken! We proberen te koersen naar La Graciosa, maar dat is niet echt comfortabel in deze zeegang. Als we onze koers iets verleggen en op Lanzarote af koersen, varen we behoorlijk rustig door de hoge golven. Jammer dan, maar Lanzarote zal het worden.

Als we bij Lanzarote komen en voor de landtong zijn, lijkt het wel het Haringvliet met een 7 bft, zo rustig is het water! Heerlijk we zijn er bijna. We wilden voor anker in de baai aan de westkust, maar zien de swell die er binnenloopt. Door naar de haven dus! We gaan de Marina Rubicon binnen en hier merk je niets van de wind of de zeegang die er buiten staat. Gewoon prachtig weer, lekker warm en vlak water. We krijgen een prima plek toegewezen en we genieten in de zon van een drankje. Net als we buiten zitten krijgen we bezoek. We worden welkom geheten door de Volle Maan. Andrew en zijn vriendin hebben we al sinds Lezardrieux op afstand gezien. Steeds als wij ergens binnenliepen voeren zij weg. Nu is het andersom en komen ze even een praatje maken. Onder het genot van een drankje praten we bij over onze zeilavonturen.

We lopen wat langs de haven: een supermoderne nieuw aangelegde marina, met appartementen. Een holiday resort noemen ze het geloof ik, zwembad erbij, waar wij ook gebruik van kunnen maken en veel restaurantjes, winkeltjes en terrasjes. Ondanks dat het nieuw is, ziet het er leuk uit. Er is wel over nagedacht toen dit aangelegd werd! (iets voor Seaport IJmuiden om zich aan te spiegelen!?).’s Avonds gaan we vroeg te kooi en slapen 14 uur. Heerlijk, even bijkomen.

De volgende ochtend gaan we aan de slag, op zoek naar de lekkages. Het wordt lamineren, kitten en opruimen (of andersom, ha ha).

We hebben leuke Franse buren, Patricia en Francois, en nodigen ze uit voor een drankje. Ze nemen allerlei lekkernijen mee voor bij de borrel. Met name de Pata Negra (een speciale Spaanse ruwe ham, die ze hebben gekocht op Lanzarote en in de boot opgehangen) zorgt er voor dat Merak niet meer bij ze weg te slaan is. Iedere ochtend staat hij voor hun boot met zijn neus in de lucht. De volgende ochtend proeven we het brood dat Francois gebakken heeft in de hapjespan. Fantastisch lekker! We wisselen erlkaars brood en recepten uit.

In de marina liggen ondertussen veel andere Nederlandse boten, die ook op de vertrekkersbijeenkomst van zeilen zijn geweest. We ontmoeten de bemanningen van de Suwarron Blues, Misty Moon, Doordrijver en de Spirit. Leuk om weer een andere groep vertrekkers tegen te komen! We brengen een gezellig avondje door aan boord bij Ans en Gerjan van de Spirit.

11 november We zijn langer in de haven gebleven dan gepland (het is ook leuk en erg gezellig natuurlijk), maar besluiten vandaag toch voor anker te gaan. We nemen afscheid van onze buren, die we vast nog wel ergens tegen zullen komen, en varen naar de baai bij Punto Papagayo. Prachtige ruige kust en een mooi strand. We ankeren op 10 meter diepte en gaan met snorkelspullen even over boord om te kijken hoe ‘ie ligt. Het water is azuurblauw en er zwemmen vissen die we alleen uit boeken of een aquarium in de dierentuin kennen. Als we later op de dag gaan snorkelen, zien we een grote rog, papagaaivisjes, lipvises en allerlei gekleurde, voor ons onbekende, vissen. Het is echt mooi.

Maar goed dat we gingen snorkelen, want zo zijn we erachter gekomen, dat de zinkanode van onze maxprop (schroef) af is. De inbusboutjes zitten er nog in, maar anode, ho maar! We hebben nog een reserve-anode, maar weten dat ze hier in de haven te koop lagen. Morgen maar een nieuwe reserve anode halen. Ook heeft het onderwaterschip weer lichte aangroei en maken we van onze snorkel/zwemuurtjes weer eens werkuurtjes. Met een RVS-pannenspons, poetsen we zoveel mogelijk aanslag weg.Er zit een laagje alg op en hier en daar wat plantjes, maar geen zeepokken. Die zitten wel op de schroef (kleintjes dan). Gijs gaat, met duikuitrusting, aan de slag met de schroef en krijgt de pokken er makkelijk afgepoetst. Nieuwe zinkanode erop, en het ‘leed is weer geleden’.

Onze boot ligt niet zo ver van het strand, makkelijk om de hond uit te laten. Niet echt dus. Aan land komen gaat makkelijk: met een golf surf je gewoon het strand op. Terug is echter totaal anders! Het bootje moet door de branding heen. De eerst keer kwam er een golf over de dinghy heen (half vol water natuurlijk; Merak sprong drijfnat terug richting strand en moest met veel overtuiging in de dinghy gepraat worden!)We mikken op een lage golf en duwen het bootje, door de branding. Droog blijf je er niet bij……

Later die dag, toen Gijs Merak uitliet, had onze hond echt geen zin om mee terug te gaan en bleef als een zot over het strand rennen. Tsja… en toen ging het baasje weg…….. Na wat geblaf en gepiep op het strand, koos ‘ie eieren voor zijn geld en kwam naar de boot toegezwommen. Met de dinghy zijn we hem tegemoet gevaren en hebben hem aan boord gehesen. Toch maar eens kijken naar een andere mogelijkheid om aan land te gaan. En die was er gelukkig. 10 minuten varen met de dinghy brengt ons naar een klein baaitje door rotsen beschermt, waar het niet golft.

15 november - naar Fuerteventura (Corralejo)

Na 5 dagen gaan we weer op pad. Doel Fuerteventura Corralejo, niet zo ver van Lanzarote vandaan.We ankeren er in de haven en hebben een prima plek. Ook hier duiken we even naar het anker, want het is een bodem met alleen stenen. Het anker ligt prima onder een grote steen vast. Eruit komen zien we dan wel weer. Het is hier wel erg toeristisch, maar dat is voor de verandering ook wel weer eens leuk.